HENDRIK-IDO-AMBACHT - Het Noordeinde vormde zaterdag 26 september het decor van een bijzondere ontmoeting. Tijdens de landelijke Open azc dag openden de bewoners en medewerkers van de asielboot hun deuren voor de Ambachtse inwoners. Voor de aanwezige bezoekers was zo’n inkijk een middag vol met betekenisvolle contrasten. Het was namelijk een samenkomen van cultuur en ontmoeting, afgezet tegen de indringende realiteit van het sobere leven aan boord.

Bij aankomst op het terrein worden bezoekers direct gewezen op een strikte regel: fotograferen is wegens privacy verboden. De locatiemanager legt uit dat privacy hier synoniem staat voor veiligheid. Vluchtelingen lopen het risico in hun geboorteland herkend te worden, waarna achtergebleven familieleden kunnen worden afgeperst. Of dat familieleden bij herkenning de asielzoeker om geld zal vragen. Een foto maken van de buitenkant van het schip wordt uiteindelijk wel toegestaan. Het onderstreept de status van de opvang: dit is voor de bewoners een voorlopige veilige haven, een tijdelijke stopplaats in een stormachtig bestaan.

Persoonlijke verhalen
Tijdens de rondleiding over het schip wordt de realiteit van het dagelijks leven tastbaar. De gidsen tonen de tweepersoonshutten waar de bewoners slapen. Het is er krap, heel krap. De privacy is er minimaal en de middelen zijn beperkt; een bewoner moet rondkomen van een wekelijks leefgeld van 15 euro. De maaltijden zijn op het schip wel gratis.

Maar het is vooral de psychologische druk die indruk maakt op de bezoekers. Tussen de smalle gangen delen bewoners hun persoonlijke verhalen. Zoals een asielzoeker die al vier jaar in de procedure zit bij de IND, en jaar in, jaar uit in knellende onzekerheid leeft. Voor sommigen is het verblijf hier extra zwaar: het wonen op het water roept bij een aantal asielzoekers angstaanjagende herinneringen op, omdat zij destijds zelf per boot hun land zijn ontvlucht. Voor hen brengt daarom het verblijf op het schip het trauma van de vlucht pijnlijk dichtbij.

Lessen bijwonen
Met maar liefst 42 verschillende nationaliteiten aan boord is de opvang een microkosmos van culturen. Dat brengt uitdagingen met zich mee, vooral bij het leren van de Nederlandse taal. Bezoekers mogen vandaag aanschuiven bij een proefles. Terwijl de COA-docent de les leidt, delen twee asielzoekers hun ervaringen met de zaal. Daarnaast biedt kunst deze middag een universele taal: onder leiding van een creatieve docent schilderen in een ander leslokaal bewoners van de boot en Ambachters zij aan zij.

Gezellig en veilig
Buiten op het terrein heerst een ontspannen en gemoedelijke sfeer. Ambachtse bezoekers (onder meer lokale politici) praten met elkaar en proeven van hapjes uit alle windstreken. Toch blijft de realiteit van de povere leef- en woonomstandigheden de gemoederen bezighouden. Voor de veiligheid is gezorgd; onder andere de wijkagent houdt een oogje in het zeil, al verloopt de middag in alle rust en zonder incidenten.

Wie aan het eind van de dag naar buiten loopt, passeert de entree van het terrein. Fietsenrekken zijn er nauwelijks. De tweewielers die er staan, zijn vermoedelijk grotendeels van de asielzoekers zelf, slechts een enkele fatbike is aanwezig..
 Dit typeert het beeld van deze tijdelijke gemeenschap aan de kade, die vandaag heel even de deuren openzette voor het dorp. Waarschijnlijk voor het laatst op deze locatie, want mogelijk moet na 1 juli 2027 naar een andere locatie worden uitgezien.

Een schilderij van één van de Ambachtse bezoekers 

​