vrijdag 28 januari 2022

Alles over Ambacht

IFC en LONGA delen punten

19 maart 2012

HENDRIK IDO AMBACHT - Op het duel van IFC tegen Longa werden na afloop de nodige “als dan scenario’s” geprojecteerd. Hoe zou het gelopen zijn ‘als dit’, of hoe zou het uitgepakt zijn ‘als dat’. In deze inleiding beperk ik me tot een tweetal conclusies. Allereerst: Zo vlak en saai als de eerste helft was, zo spannend en amusant werd het na de hervatting. Ten tweede: Beide elftallen hadden net zo goed kunnen winnen als kunnen verliezen, maar het werd 2-2. En per saldo was dat eigenlijk wel een terechte uitslag. 

Zoals gezegd, in de eerste helft was de vertoning weinig verheffend. Bij IFC werd vooraf al vermoed dat LONGA vooral een stugge opponent zou zijn. Die bespiegeling kwam uit. De thuisclub wist tegen de taaie Tilburgers maar niet in haar spel te komen. Tot doelgevaar kwam het dan ook nauwelijks. En als dit er al wel eens was, dan eigenlijk nog het meeste in de IFC-zestien. De Brabanders waren in feite dreigender. Met dat laatste wil niet gezegd zijn dat zij de kansen aaneenregen, want dat was ook weer niet zo. Kortom, lange tijd gloorde 0-0 als ruststand. Toch pakte dat niet zo uit, want in de slotfase van deel één kwam IFC toch op voorsprong. Plots had Nico Ramos op rechts ruimte om de bal voor de pot te gooien. En daar kon Pot van IFC, Robert dus, in vrijheid en opvallend simpel de bal in het net knikken. De IFC-omroeper sprak terecht van een uit de lucht vallende treffer, maar wel goed voor 1-0 en dat werd ook de ruststand. Bij LONGA zag je ze balen. “Als we voorin wat scherper waren geweest en als we achterin bij die 1-0 niet zo knullig hadden verdedigd”, ja dan, ja dan…
 
Na rust was het gelijk al vele malen leuker dan daarvoor. IFC kwam het beste uit de kleedkamer en kreeg kansen op uitbouw van de nipte voorsprong. Dat leek aanvankelijk te gaan gebeuren vanaf de stip. Eerst ging Danny Slingerland, bij het vanaf rechts binnenkomen van de vijandelijke zestien, over het uitgestoken been van een Tilburger. De fluitist erkende de overtreding, floot ook, maar legde de bal erbuiten. Niet veel later verscheen dezelfde speler, ditmaal door de as, opnieuw in het doelgebied van de Brabanders. In zijn kielzog een verdediger van LONGA, daarna wat getrek en geduw en zowel verdediger als Slingerland tegen het gras. In de overtuiging van velen had bij minstens één van deze situaties het speeltuig op de penaltystip gemoeten. Maar dat gebeurde niet. Ook daarna had IFC de marge nog kunnen verdubbelen. Onder andere via Robert Pot en Ali Benomar was ‘roodzwart’ heel dicht bij 2-0, maar die kwam er niet. En ja, als je zelf nalaat om die tweede tik uit te delen, ja dan, …
 
Intussen werden de afstanden tussen de linies groter en groter en kregen beide teams volop ruimte voor aanvallende daden. Het hield in dat het in ‘zestien’ van IFC inmiddels net zo goed met regelmaat alle hens aan dek was. Daar dacht ook LONGA al een paar keer aan stipwerk en in hun geval werd dat werkelijkheid. In de 75e minuut werd een aanvaller van LONGA naar het gras getrokken en de ‘scheids’ gaf een elfmeter (1-1). Daarna kon de inmiddels zeer onderhoudende partij beide kanten op, maar voor de gastheren werd het eerst de verkeerde kant. In de 85e minuut immers opnieuw grote drukte in het Ambachtse doelgebied en andermaal een Tilburgse treffer (1-2). Het leek de eindstand te worden, zeker toen een paar minuten na deze tegenslag  ook nog eens Nico Ramos met rood het veld moest verlaten. Maar met 10 man richtte IFC zich nog eenmaal op. De drukte had zich weer eens verplaatst naar het doelgebied van LONGA. Daar kwam de bal, in blessuretijd, voor het linkerbeen van Danny Versluis. Hij zag de lange hoek en krulde er zuiver en laag de 2-2 in. Kort daarop het laatste fluitsignaal en twee ploegen die niet wisten of ze nu wel of niet tevreden moesten zijn.

Lees meer over:

voetbal ifc
Deel dit bericht met je vrienden!