ZWIJNDRECHT -Ieder jaar wordt Veteranendag georganiseerd, landelijk, maar ook regionaal. Voor Zwijndrecht en Hendrik-Ido-Ambacht wordt dit deze zaterdag gedaan. "Het Comité van Zwijndrecht H I Ambacht organiseert over en weer deze dag die dit jaar naar tevredenheid in het Develpaviljoen plaatsvindt", vertelt Richard Klijmij.
Richard is veteraan, lid van het organiserend comité en is drie keer in het buitenland geweest. Hij spreekt dan ook maar over een keer uitzending naar Libanon .
Als negentienjarige ging hij voor de dienstplicht aan de slag. Hij ging daar vanwege zijn opleiding als kok aan de slag. Hij begon als soldaat en groeide door naar de rang van luitenant.
Over de tijd in Libanon vertelt hij over de zes maanden die hij er was. Hij liep net als de rest van het team gewoon patrouille. Het was de periode waarin Majoor Haddad aan de Israëlische zijde en de PLO aan de andere kant belangrijke spelers in het bezette gebied van Libanon waren.
"Thuis vonden ze het wel spannend", antwoordde hij op die vraag maar begrepen ze het goed. Het was een heel avontuur wat wel indruk maakte, maar hem niet verder heeft getraumatiseerd. "Er zijn genoeg veteranen die later pas last krijgen van wat ze hebben meegemaakt maar ik heb daar tot op heden geen last van."
Na zijn dienstplicht, die eindigde na de uitzending, tekende hij in 1989 opnieuw, maar nu als beroeps. Hij was in 1985 al bij de natres (nationale reserve) gegaan, maar ging nu naar de KMS voor de opleiding voor chef kok/hofmeester. Dat paste goed bij zijn vakgebied. Hij ging aan de slag bij de Prins Willem Alexander kazerne in Bussum waar hij als instructeur werkte.
Zijn tweede uitzending, "ik was instructeur", vertelde hij, was slechts kort naar Rwanda. "Daar moest ik de Zambianen leren hoe ze met ons materieel, de keukenapparatuur, overweg moesten". Zijn derde uitzending, slechts drie maanden, was naar het voormalig Joegoslavië.
Hij werkte daar voor de Bevo, bevoorrading, en zat niet in het oorlogsgebied van Srebrenica. Wij moesten zorgen dat er eten en drinken naar onze jongens ging en dat was een drama. Het eten en drinken werd tegengehouden en zowel wij als de aflossing konden niet naar het belegerde gebied. Dat voelt wel erg zuur aangezien je niks aan het logistieke probleem kon doen en je niet voor je collega's kon zorgen.
In negentien vijfennegentig ging hij bij de marechaussee aan de slag , grensbewaking in het kader van het Schengenakkoord. Na negen jaar ging ik bij de integrale beveiliging aan de slag waar hij tal van taken had. Richard vertelt met plezier over zijn werkzaamheden maar ook over zijn collega's waar hij nog steeds contact mee heeft. Ook op de vraag of dat een beperkte groep is, antwoordt hij duidelijk: "Iedere periode leveren vrienden op die contact onderhouden."
Na zijn leeftijdsontslag, ik was negenenvijftig, gaat Richard in 2018 aan de slag in zijn eigen bedrijf. Hij is gespecialiseerd in kluizen, een onderdeel waarin hij gespecialiseerd is geworden gedurende zijn werk de integrale beveiliging.
Het is zijn core business maar is niet iemand die achter de geraniums gaat zitten.
Bij de OVZ, Ondernemers Vereniging Zwijndrecht, kwam de vraag van een ondernemer die nog iemand zocht voor twee dagen.
Voor dit bedrijf in zonwering rijdt hij met plezier twee dagen rond. Het geeft een stuk continuïteit, je bent onder de mensen en ik vind autorijden leuk. Naast dit werk is Richard dus actief voor het veteranencomité, hij onderhoud goede contacten met de vriendengroep uit de verschillende perioden. We drinken een borrel of gaan een hapje eten zoals we dat ook op Veteranendag hier in Zwijndrecht doen als oud-collega’s uit al die verschillende perioden die mensen tot veteranen maakt.
Ik onderhoud ook met oud collega's contact over mijn werk met de kluizen (het maakt ons geen kluizenaars), reparatie, advies wij zijn een soort kluizen club. Richard vertelt graag over de positieve waarde van het leger zoals hij dat heeft meegemaakt, zowel als dienstplichtige als beroeps.
Veteranendag is meer dan elkaar zomaar ontmoeten het is het eerbetoon wat men verdient.